“Ik wil voor anderen zijn wat iemand ooit voor mij was”

Sinds november is Kevin Lorenzo Pulido (31) vrijwilliger bij het MST in Tilburg. Drie dagen per week is hij gastheer in de woonkamer, maakt een praatje en biedt ondersteuning waar nodig. Soms helpt hij met brieven of praktische zaken, soms is hij simpelweg een luisterend oor. ,,Echt luisteren kan voor iemand al het verschil maken.”

Zijn leven kent veel wendingen. Waar hij lange tijd in het buitenland werkte met vluchtelingen, probeert hij nu in Nederland opnieuw zijn plek te vinden — door anderen te helpen.

Kevin woonde en werkte meerdere jaren op Lesbos in Griekenland, waar vluchtelingenboten aankwamen. Vanuit idealisme vertrok hij destijds uit Nederland. Zijn motivatie om anderen te helpen komt voort uit eigen ervaringen. ,,Ik weet hoe het voelt om buiten de maatschappij te staan,” vertelt hij. Als tiener raakte hij verslaafd aan speed. Dat leidde tot een uithuisplaatsing, contacten met de ggz en een periode in de jeugdzorg. ,,Daar heb ik het ook niet makkelijk gemaakt,” zegt hij eerlijk. Toen hij achttien werd, stond hij er grotendeels alleen voor. Met geluk vond hij een kamer en probeerde hij stap voor stap zijn leven opnieuw op te bouwen.

Op zijn 22e stopte hij met drugsgebruik. ,,Dat was het moment waarop ik langzaam mijn weg terug begon te vinden. Het is een lange reis geweest.” Kort daarna vertrok hij naar Griekenland en later ook naar Libanon om met migranten en vluchtelingen te werken. Uiteindelijk voelde Griekenland als zijn thuis. ,,Ik dacht: dit is de plek waar ik de rest van mijn leven blijf. Ik deed werk waar ik gelukkig van werd.” Toch liep het anders en moest hij uiteindelijk terugkeren naar Nederland.

Sinds maart 2025 woont Kevin weer in Nederland. De terugkeer viel hem zwaar. Gelukkig kon hij terecht bij zijn ouders in Tilburg. ,,We hebben een goede band en ik mocht bij hen intrekken. Zonder die steun was het veel moeilijker geweest.” Het eerste jaar voelde echter alsof hij opnieuw moest beginnen. ,,Je werk valt weg en de gemeenschap die je hebt opgebouwd ben je kwijt. Dat voelde alsof ik weer terug bij af was. Ik was de weg kwijt.” Hij niet goed welke richting hij op wilde. Toen hij zich in oktober bij de gemeente meldde voor een uitkering, kwam hij in een traject terecht dat gericht was op terugkeer naar werk en deelname aan de samenleving. Via dat traject kwam hij bij het MST terecht.

,,Vanaf de eerste dag was ik verliefd op het MST,” zegt hij lachend. ,,Ik voelde me hier meteen op mijn plek.” Zijn werk geeft hem opnieuw betekenis. ,,Soms verlies je en soms win je. Niet alles kun je oplossen, maar soms gebeuren er mooie dingen.” Hij glimlacht wanneer hij een recente werkdag beschrijft. ,,Iemand was vier weken clean en had werk gevonden. Een ander kreeg een uitkering en kon op zoek naar een woning. Dat zijn momenten waarop het voor mij voelt als een feest.”

De kennis die hij tijdens zijn studie psychologie opdeed, helpt hem nu in zijn werk. Toch draait het volgens hem vooral om menselijk contact. ,,Eerst de mens, daarna het papierwerk. Dat doet me denken aan de plekken waar ik met vluchtelingen werkte — een menselijke manier van omgaan met elkaar.”

Over de toekomst is hij nuchter. ,,Die is nog niet helemaal duidelijk, maar voorlopig zit ik hier goed. Ik krijg de kans om mezelf verder te ontwikkelen en echt iets te betekenen.”

Zijn dreadlocks dragen voor hem een persoonlijke betekenis. Ze ontstonden toen hij tien jaar geleden stopte met drugsgebruik. ,,Ze zijn voor mij een symbool van nuchterheid. Het moment waarop ik de strijd begon te winnen — en dat is zo gebleven.”